Rouwen om een overleden huisdier is voor de meeste baasjes een lang proces

Geplaatst op 30 Januari 2018

De laatste decennia zijn gezelschapsdieren volwaardige gezinsleden geworden. Het overlijden van een huisdier kan even pijnlijk, of zelfs pijnlijker, zijn dan het overlijden van een geliefde.

Als een dier sterft, start een echt rouwproces. Dit wordt niet altijd begrepen of naar juiste waarde geschat door de naasten en de sporen ervan kunnen jaren aanhouden.

Echt verdriet…dat soms niet begrepen wordt door de buitenwereld

Hoe vaak krijgt men niet de opmerking “Het is tenslotte maar een dier”, “Hoe kan je daar zo van afzien?”, of nog “Neem snel een ander huisdier”.

Deze ongelukkige opmerkingen of “raad” van mensen die nooit een intense band hadden met een dier, zijn verwoestend voor een rouwend baasje. Het verdriet en onbegrip kunnen leiden tot boosheid naar de gesprekspartner toe omdat deze de ontreddering en de emotionele gevolgen door het verlies van een huisdier niet begrijpt.

De pijn is nochtans zeer reëel en het is belangrijk deze niet te onderschatten. Men moet zich ook realiseren dat het verlies van een huisdier voor sommige baasjes erger is dan het verlies van een ouder. De pijn is specifiek voor elk persoon en afhankelijk van diens karakter, ervaring en relatie met zijn of haar dier. Niemand mag hierover oordelen.

Deze pijn uiten naar naasten is niet gemakkelijk maar wel essentieel in het rouwproces. Zwijgen en het opkroppen van emoties en verdriet maakt de rouwperiode enkel langer en pijnlijker.

Daar wordt de rol van de dierenarts als luisterend oor en het tonen van empathie belangrijk, vooral als er euthanasie werd uitgevoerd en de eigenaar door schuldgevoelens wordt overvallen. Alles is dan een kwestie van tact, ervaring en contact met de eigenaar.

Le deuil des animaux de compagnie